" rel="stylesheet"/> "> ">

در ستایش امیرالامراء العظام حسین خان نظام الدوله حکمران فارس گوید

ای داور آفاق که از فرط سخاوت
بر خوان نوالت دو جهان ماحضر آید
چون خانه زنبور مر آن کاخ مسدس
با وسعت کاخ کرمت مختصر آید
تنها نه ترا مژده فتح آمده امروز
هر روز ز نو مژده فتح دگر آید
انگیخت عدویت شرر فتنه و غافل
کش عمر به کوتاهی عمرر شرر آید
آمد ز مهر و به کین رفت ولیکن
زان ره که به پا رفت دگر ره به سر آید
عفو تو ز آغاز امان داد مر او را
تا مایه آسایش خیل بشر آید
عدل تو نمی خواست که آن دزد خطاکار
از عفو تو ایمن ز بلاو خطر آید
می خواست دگر باره زند نوبت طغیان
تا باز بر او کیفری از بد بتر آید
خصم تو چنان کرد که عدل تو همی خواست
تا باز سزاوار زیان و ضرر آید
حالی ز میان رفت و به کین تو کمر بست
غافل که ورا سیل بلا تا کمر آید
از حیله به جیش تو رسانید گزندی
پنداشت که آن حیله بلا را سپر آید
غافل که چو شد پی سپر وادی نیرنگ
در وادی نیرنگ اجل پی سپر آید
انگیخت ز خود همچو چنار آتش و غافل
کز شعله آن آتش بی برگ و بر آید
بر شمع چو پروانه بزد خویش و ندانست
کز شمع چو پروانه بی بال و پر آید
فرداست که در چشم عدو چشمه خورشید
از مردمک چشم بتان تیره تر آید
فرداست که در شأن تو از عالم بالا
آیات ظفر بیشتر از پیشتر آید
گفتند ازین پیش بهم بیهده گویان
در پارس نه جز تنگ قماش و شکر آید
از فارسیان فتنه و آشوب نخیزد
زی پارس سپه از حشر در حشر آید
هرکس که به شیراز درآید ز پی جنگ
گویی به مثل بر سر گنج گهر آید
زین مشت طرب پیشه نازک تن عیاش
کی سختی ارباب وغا در نظر آید
هر گوش که نشیند بجز زمزمه چنگ
شک نیست که از دمدمه کوس کر آید
بخت تو چنین کرد که تا خلق بداند
کز فارسیان نیز گهی شور و شر آید
تنها نه ز بنگاله بدینجا شکر آرند
گه جای شکر حادثه جان شکر آید
تنها نه همین تنگ طبرزد رسد از مصر
گه در عوض تنگ طبر زد تبر آید
تنها نه همین گندم و جو روید ازین ملک
تنها نه همین حاصل آن سیم و زر آید
گه صارم و خنجر هم از آن ملک بروید
گه جوشن و مغفر هم از آن ملک برآید
تنها نه مطر بارد میغش به بهاران
کز میغ گهی تیر به جای مطر آید
تنها نه به صحراش غزالست خرامان
گاهی هم از آن بیشه برون شیر نر آید
القصه کسی جز تو نیارد که درین عهد
از عهده یک روزه این ملک برآید
نه هر که ز همدوشی قدر تو زند لاف
فی الحال مؤید ز قضا و قدر آید
نه هرکه نهاد پای بر اورنگ شود شاه
نه هرکه به سر تاج نهد تاجور آید
بد کن به عدو دادگرا تا بتوانی
نیکست هر آن بد که به بیدادگر آید
تا هست جهان صیت تو چون پرتو خورشید
هر روز در اطراف جهان مشتهر آید